Ноќта паѓа врз битолско поле, како тежок, оловен плашт. Во Могила се шепоти тивко и со гордост за еден јунак наш. Не беше тој само име во книга, ниту сенка што низ мракот шета, Димче беше крик на земјата мачена, живиот оган на пушката клета. Кога аскерот со камшик ќе замавне ,и кога рајата во очи ќе пребледне, од гората слегуваше Могилчето –да пресуди, правото да го погледне „Не плачи, мајко, не виткај колена, слободата бара крв и мака!“ – така збореше војводата славен, со цврста вера и челична рака.