Светот стана сцена каде луѓето се вреднуваат според статусот, функцијата и социјалниот профил, наместо според нивната човечност.
Оваа појава создава лажна поделба на „големи“ и „мали“, а најтажно е што оние најчистите, највредните често стануваат невидливи.
Луѓето денес ги користат социјалните мрежи за да создадат илузија дека нивниот живот е единствениот што вреди. „Пишуваат како да се единствени“ слика на модерниот нарцисизам.
Се изолираат во сопствениот свет, умислени дека тоа е најдоброто, дека тоа е се. Кога човекот ќе се заслепи од сопственото его, тој веќе не ги гледа потребите на другите. Неговите успеси не служат за инспирација, туку за себепромоција.
Исчезнува емпатијата.Кога секој е фокусиран само на својата „продавница на успеси“, човечноста и солидарноста се повлекуваат.
Од индивидуален успех до заеднички патеки
Успехот (без разлика дали е мал или голем) не треба да биде крајна точка или ѕид кој нè одвојува од другите. Тој треба да биде мост. Наместо самофалење, успехот треба да биде платформа за насочување на оние кои допрва почнуваат.
Големите работи никогаш не се прават соло. Најдобрите патеки се раѓаат кога индивидуалните успеси ќе се спојат во заедничка визија.

Comments
Post a Comment